Poznaj górzyste regiony Tajlandii Chodzi o odkrycie strony kraju zupełnie innej niż typowe plaże z pocztówek. Wśród porośniętych dżunglą pasm górskich, wysokich płaskowyżów, dolin rzecznych i… wioski mniejszości etnicznych Północna i północno-wschodnia Tajlandia oferuje mozaikę krajobrazów i kultur, które stanowią cel wielu podróży. Klimat jest tu chłodniejszy, życie na wsi wciąż nabiera tempa, a szlaki trekkingowe pozwalają zanurzyć się w naturalnym środowisku, w którym wciąż zachowały się rozległe połacie lasu.
Jednocześnie góry te są głęboko powiązane z geografia, historia i ekonomia Góry Tajlandii stanowią część rozległych pasm górskich, które rozciągają się przez Mjanmę, Laos i Himalaje. Służyły jako schronienie dla ludów pochodzenia chińskiego i tybetańsko-birmańskiego, a dziś obejmują wszystko, od znanych parków narodowych, takich jak Doi Inthanon i Khao Yai, po niemal dziewicze obszary, takie jak Phu Soi Dao. Jeśli lubisz piesze wędrówki, przyrodę i górskie krajobrazy, będziesz miał w czym wybierać.
Kontekst geograficzny i teren górzysty Tajlandii
W Azji Południowo-Wschodniej Tajlandia zajmuje centralne miejsce Półwysep IndochińskiTajlandia ma wybrzeże nad Morzem Andamańskim (Oceanem Indyjskim) i Zatoką Tajlandzką, która otwiera się na Morze Południowochińskie. Jej terytorium, zajmujące nieco ponad 513 000 km², łączy w sobie wysokie tereny górskie na północy, płaskowyże śródlądowe, rozległą, bardzo żyzną równinę centralną oraz wydłużony przesmyk rozciągający się na południe, pokryty plażami i tropikalnymi górami.
Z punktu widzenia ulgi zazwyczaj można wyróżnić cztery główne regiony fizjograficzneNa północy dominują pasma górskie i płaskowyże; na północnym wschodzie znajduje się rozległy płaskowyż Korat; w centrum rozciąga się wielka równina Chao Phraya, prawdziwy „spichlerz” kraju; na południu zaś, na Półwyspie Malajskim, rozciągają się niskie, ale strome pasma górskie, usiane plażami i wapiennymi klifami.
Geomorfologicznie, główne obszary górskie Są one skoncentrowane na północy i północnym zachodzie kraju, gdzie pasma górskie rozciągają się mniej więcej z północy na południe, sięgając aż do Mjanmy i Laosu. Pasma te stanowią część rozległy system wzgórz i gór które łączą się z wyżynami Szan, regionem Laosu i dalej na północ, z podnóżami Himalajów.
Klimat kraju jest typowo tropikalny, z wysokimi temperaturami i znaczną wilgotnością przez cały rok, ale w Na obszarach położonych wysoko w górach klimat jest chłodniejszyNa wielu szczytach na północy, powyżej 1.000 lub 1.500 metrów, zimy charakteryzują się niskimi temperaturami, a nawet sporadycznymi przymrozkami, choć bez opadów śniegu.
Wyżyny północnej Tajlandii
To, co często nazywa się „wyżynami Tajlandii” lub „północnymi wzgórzami”, odnosi się do dużego region górzysty zajmujący północ krajuRozciąga się na dziewięć prowincji północnego regionu administracyjnego oraz części Tak i Sukhothai. Jego ukształtowanie terenu składa się z równoległych pasm górskich, głębokich dolin i kotlin międzygórskich, z niewieloma rozległymi równinami.
Najczęściej występujące wysokości w tych pasmach górskich to powyżej 2.000 metrów na głównych szczytachz dnem doliny na wysokości od 200 do 500 metrów nad poziomem morza. W kierunku granicy z Laosem dział wodny z dorzeczem Mekongu ponownie się podnosi, a jego szczyty niekiedy przekraczają 1.500 metrów, tworząc wąskie doliny o bardzo stromych zboczach.
Reżim klimatyczny jest typowy dla Góry tropikalne z porą suchą i porą deszczową Dobrze zróżnicowane. Podczas monsunu wilgotność jest bardzo wysoka, a szlaki często błotniste; w porze suchej dni bywają łagodne, ale noce są chłodne lub zimne na wyższych wysokościach, z częstymi przymrozkami na najwyższych szczytach, choć bez śniegu.
Z geologicznego punktu widzenia znaczna część tych pasm górskich mieści się w tzw. Szan-Tajski Terrane, starożytna jednostka tektoniczna. W południowej części wzgórz Szan osady aluwialne nakładają się na twarde skały, podczas gdy reliefy w pobliżu granicy z Laosem składają się głównie z wapieni z okresu permsko-karbonu, co powoduje znacznie bardziej strome krajobrazy, z wyraźnie zaznaczonymi formami krasowymi, mimo że nie osiągają dużych wysokości.
Główne pasma górskie północnej Tajlandii
Z wyjątkiem pasma górskiego Daen LaoChociaż najbardziej wysunięte na północ pasmo górskie znajduje się w regionie i ma nieco inną orientację, pozostałe systemy górskie w północnej Tajlandii są generalnie zorientowane z północy na południe. Wszystkie te pasma łączą się z górami Myanmaru i Laosu, do tego stopnia, że nie ma jednej, powszechnie akceptowanej nazwy dla całego systemu; dlatego określenie „Wyżyny Tajskie” jest często używane w odniesieniu wyłącznie do części położonej na terytorium Tajlandii.
W sektor zachodniPasma górskie schodzą na południe od Daen Lao, łącząc się z Wzgórzami Szan i Wyżyną Szan. W tym miejscu szczególnie godna uwagi jest obecność dwóch równoległych łańcuchów, które tworzą Pasmo Szan. Thanon Thong Chaigdzie znajdują się najwyższe góry w całym kraju, w tym Doi Inthanon, najwyższy szczyt Tajlandii o wysokości 2.565 m n.p.m. Dalej na zachód rozciąga się pasmo górskie Dawna W wielu miejscach stanowi naturalną granicę z Birmą, szczególnie w prowincji Mae Hong Son i wzdłuż rzeki Salween.
Do niego wschód i północny wschód Kilka równoległych pasm górskich rozciąga się na północ w kierunku Laosu, w tym pasmo górskie Khun Tana, że z Phi Pan Nam, że z Phlueng i zachodnia część pasma górskiego Luang PrabangTen labirynt gór oddziela od siebie dorzecza różnych rzek i tworzy wiele dolin śródlądowych, w których żyją niewielkie skupiska ludności rolniczej.
Powiązana sieć hydrograficzna jest bardzo gęsta. Znaczna część powierzchni gór jest odwadniana przez rzeki. Ping, Wang, Yom i Nanktóre zbiegają się dalej na południe, tworząc Chao Phraya, najważniejszą rzekę Tajlandii. Pasma górskie oddzielające te rzeki są dość ciągłe, wysokie i nierówne, choć w kierunku wschodnim oraz w dorzeczach Wang i Yom wzniesienia stają się nieco łagodniejsze.
Inne istotne kanały to Rzeka Pai, która przepływa przez północny zachód i wpada do Salween w Birmie, a także do kilku dopływów Mekongu, takich jak Rzeka Kok i Rzeka Ing na północnym wschodzie. Ten złożony system rzek i gór historycznie kształtował komunikację w regionie, pozostawiając wiele wiosek odizolowanych przez wieki.
Roślinność, środowisko i problemy ekologiczne
Pierwotnie wzgórza i góry północnej Tajlandii były pokryte bardzo gęsty górski las deszczowyz dużymi drzewami, bogatą bioróżnorodnością i glebami chronionymi przez grubą warstwę materii organicznej. Jednak tradycyjne praktyki rolnicze, ekspansja upraw na zboczach wzgórz i intensywna wycinka znacznie ograniczyły zasięg dojrzałego lasu.
Zamiast tego obecnie dominują następujące lasy wtórne i roślinność mieszanaTo efekt wieków płodozmianu, zaniedbanych działek i naturalnej regeneracji. Na wielu zdegradowanych zboczach ostatecznie dominuje trawa. Imperata cylindrycznaTa niezwykle odporna trawa stała się dominującą warstwą. Nie jest jedynie problemem, ale jest powszechnie stosowana jako materiał na pokrycia dachowe i umożliwia wypas bydła, co wykazały badania rolnicze z lat 70. XX wieku.
Degradację środowiska pogłębiają: powtarzające się pożary lasów W porze suchej lokalni rolnicy co roku podpalają tereny leśne lub zarośla, aby oczyścić ziemię, pobudzić jej odrost lub uznać ją za „zdegradowany las”, co później ułatwia uzyskanie tytułu własności. Czasami sami spekulanci płacą innym za wypalanie dużych obszarów.
Dym z tych pożarów jest główną przyczyną tzw. „północna mgła”To epizod intensywnego zanieczyszczenia powietrza, który powtarza się sezon po sezonie w tajskich górach i dotyka również miasta takie jak Chiang Mai i Chiang Rai. Do tego dochodzi zwiększone ryzyko powodzi: w miarę jak podszyt płonie, a gleba zostaje odsłonięta, drzewa zatrzymują mniej wody, a monsunowe ulewy łatwo zmywają nieosłoniętą ziemię.
Aby odwrócić tę tendencję, przyszłość regionu zależy od połączenia Zrównoważone leśnictwo z uprawami wieloletnimi Na niższych wysokościach uprawy obejmują drzewa owocowe (brzoskwinie i inne drzewa klimatu chłodnego) oraz systemy agroleśnictwa. W niektórych obszarach rozpoczęto projekty mające na celu przywrócenie lesistości i ponowne zalesianie obszarów poważnie zdegradowanych, choć rezultaty są nierównomierne i w dużym stopniu zależą od zaangażowania lokalnych społeczności.
Ludność górska i plemiona górskie
Pomimo swoich rozmiarów, znaczna część północne wyżyny Nadal jest słabo zaludniony. Historycznie obszary te służyły jako schronienie dla różnych grup ludzi uciekających przed konfliktami, prześladowaniami lub nadmiernie opresyjnymi systemami władzy centralnej w swoich krajach pochodzenia.
Od wieków górskie wioski i obozowiska zamieszkiwane są przez różne mniejszości etniczne pochodzenia chińskiego lub tybetańsko-birmańskiego, takich jak Akha, Yao (lub Mien), Lahu, Khmu, Hmong i Lisu, między innymi. Ludy te rozwinęły systemy rolnictwa żarowego, ze zmiennymi cyklami upraw dostosowanymi do ich górskiego środowiska i stromych zboczy.
W ostatnich dekadach wiele z tych grup przeszło proces stopniowego przekształcania się integracja z głównym nurtem społeczeństwa tajskiegoZaowocowało to lepszym dostępem do infrastruktury, szkół i służby zdrowia, ale także napięciami związanymi z własnością ziemi, ochroną lasów i przekształcaniem tradycyjnych zwyczajów.
Konflikty w Birmie doprowadziły również do powstania obozy dla uchodźców W kilku górzystych rejonach Tajlandii. Do najbardziej widocznych grup turystycznych należą społeczności Karen i Kayah, zwłaszcza tzw. „Karen o długich szyjach”, których obecność w łatwo dostępnych wioskach stała się atrakcją dla zorganizowanych wycieczek i wypraw fotograficznych.
W niedawnej przeszłości, na wysokościach powyżej 1.000 m n.p.m., jedną z najważniejszych upraw w regionie była opiumDo lat 1990. XX wieku roślina ta była uprawiana na rozległych obszarach górskich, zarówno w obrębie, jak i poza niesławnym „Złotym Trójkątem” na pograniczu Tajlandii, Laosu i Mjanmy. Połączenie rozwoju infrastruktury, ulepszonego nadzoru i programów substytucji upraw znacznie zmniejszyło obszar przeznaczony pod uprawę opium.
Północno-wschodnie regiony górskie: Sakon Nakhon, Udon Thani i Loei
Choć tajski krajobraz górski kojarzy się przede wszystkim z północą, północny wschód (Isan) Znajdują się tu również obszary wysokogórskie o dużym znaczeniu. Prowincje takie jak Udon Thani, Sakon Nakhon i Loei charakteryzują się płaskowyżami, łagodnymi pasmami górskimi i parkami narodowymi, które łączą w sobie lasy, punkty widokowe i wodospady, a także silną i odrębną tożsamość kulturową.
W prowincji Udon ThaniPoza nowoczesnym miastem znajduje się stanowisko archeologiczne Ban ChiangMiejsce to uważane jest za jedną z najważniejszych prehistorycznych osad w Azji Południowo-Wschodniej. Dokumentuje ono wczesny rozwój techniki przesadzania ryżu z suchych pól na zalane, a następnie osuszone pola — system rolniczy, który stał się podstawą gospodarki regionu.
Bardzo blisko znajduje się jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc „Morze Czerwonego Lotosu” (Talay Bua Daeng), duże jezioro pokryte tysiącami różowych kwiatów lotosu, które unoszą się na powierzchni. Turyści mogą wsiąść na małe lokalne łódki i popłynąć kanałami do serca jeziora, aby podziwiać ten naturalny spektakl, szczególnie zachwycający o wschodzie słońca.
En Sakon Nakhon, pasmo górskie Phu Phan Rozciąga się na znaczną część prowincji i oferuje liczne możliwości pieszych wędrówek wśród łagodnych wzgórz, lasów, jezior i rzek. Krajobraz łączy w sobie zalesione wzgórza z dużymi zbiornikami wodnymi, oferując rozległe widoki, idealne dla osób poszukujących tras spacerowych bez dużych różnic wysokości.
Oprócz walorów przyrodniczych, prowincja ta słynie z dziedzictwa religijnego. Świątynia Wat Phra That Choeng Chum WorawihanPołożony w samym mieście Sakon Nakhon, jest jednym z najbardziej czczonych miejsc świętych w kraju. Jego początki sięgają starożytnego klasztoru Khmerów i czasów Królestwa Ayutthaya w XVII wieku. Główna chedi stoi na zbombardować wykonany z laterytu z epoki Khmerów. Tradycja głosi, że cztery wcielenia Buddy spotkały się w tym miejscu, aby pozostawić po sobie ślady.
Lokalna kultura, gastronomia i tradycje na północnym wschodzie
Wokół tej świątyni rozwinęła się społeczność tętniąca życiem ulica dla pieszych barwiona na indygo, słynąca z ręcznie tkanych i barwionych ubrań. Kolor pochodzi z rośliny indygo, znanej w Tajlandii jako khram, uprawiana wzdłuż rzeki Songkhram, która ma swój początek w sąsiedniej prowincji Udon Thani i przepływa przez Sakon Nakhon, zanim wpadnie do Mekongu.
Na uwagę zasługuje również gastronomia tego regionu. Sakon Nakhon jest uważany za miejsce narodzin danie wysoko cenione przez miłośników intensywnych smaków: ręka larba, pikantna sałatka tradycyjnie przygotowywana z mielonego kurczaka (choć istnieją wersje z wieprzowiną lub kaczką), doprawiona świeżymi ziołami, limonką, chili i mielonym prażonym ryżem.
Dalej na zachód, prowincja Loei Zyskało sławę wśród Tajów jako jeden z ostatnich, stosunkowo nietkniętych zakątków kraju. Jest go tu pod dostatkiem. wodospady, zbiorniki wodne i parki narodowe które, mimo że są bardzo dobrze znane na miejscu, wciąż pozostają niezauważone przez większość zagranicznych podróżników.
Park Narodowy im Phu Kradueng To jeden z symboli tego regionu. To rozległy płaskowyż o maksymalnej wysokości około 1.316 metrów, otoczony klifami i zwieńczony rozległym płaskowyżem o powierzchni ponad 60 km². Podejście, dość strome, ale bezproblemowe technicznie, zajmuje około trzech godzin, po bardzo wyraźnej ścieżce. Na szczycie szlaki i ścieżki prowadzą do różnych punktów widokowych, na skraj… Łom Sak jedno z najpopularniejszych miejsc do oglądania zachodu słońca.
Loei słynie również z Festiwal Phi Ta KhonZnany jako „Festiwal Duchów”, obchodzony jest corocznie w dzielnicy Dan Sai. Przez trzy dni mieszkańcy przebierają się w kolorowe maski duchów i ręcznie robione stroje, paradują po ulicach i organizują różnego rodzaju świąteczne wydarzenia. To wyjątkowy wyraz kulturowy, połączenie wierzeń buddyjskich i animistycznych, który zachwyca swoją żywą symboliką.
Wędrówki piesze i trekking: najlepsze tereny górskie w Tajlandii
Z około jednym 30% terytorium kraju pokrywają lasy. Znajduje się tu ponad 150 parków narodowych.Tajlandia to fantastyczny cel podróży dla miłośników trekkingu. Chociaż klimat jest tu gorący i wilgotny, wiele szlaków przebiega przez górskie regiony na pewnej wysokości, gdzie upał jest umiarkowany, a zimą może być nawet chłodno.
Głównym regionem górskim jest Północ krajuOd pasm górskich graniczących z Mjanmą po góry schodzące wzdłuż zachodniego wybrzeża w kierunku Przesmyku Malajskiego. Tutaj szlaki turystyczne przecinają lasy deszczowe, lasy bambusowe, górskie pola ryżowe, rzeki, jaskinie i wodospady, a dodatkowo istnieje możliwość spędzenia kilku godzin w wioskach zamieszkiwanych przez mniejszości etniczne.
Ale wędrówki po Tajlandii nie ograniczają się tylko do północy. Szlaki turystyczne można znaleźć w całym kraju. obszary chronione i parki narodowe Oferują one wszystko, od krótkich, łatwych spacerów po wymagające całodniowe lub nawet kilkudniowe wspinaczki, w tym trasy na południowym półwyspie, a nawet na górzystych wyspach, takich jak Koh Chang.
Trekking na północy: Chiang Rai, Chiang Mai i Złoty Trójkąt
Jednym z najbardziej polecanych doświadczeń podczas eksploracji północnych gór jest trekking, który łączy w sobie natura i bezpośredni kontakt ze społecznościami plemiennymiNa przykład w rejonie Chiang Rai idealnie nadaje się do tego północny brzeg rzeki Kok, około 20 km na północny zachód od miasta.
W tym regionie można organizować trasy jednodniowe i wielodniowe, np. trekking Ban Ruam MitTrasa wije się przez autentyczną dżunglę i odwiedza wioski mniejszości Akha, Lisu i Lahu, nie zapuszczając się w skrajnie odległe rejony. Trasy te są zazwyczaj zarządzane przez lokalne społeczności, więc znaczna część korzyści ekonomicznych trafia bezpośrednio do nich.
Dalej na południe, w Chiang Mai, wejście na szczyt Doi suthep Ścieżka prowadzi starożytnymi szlakami pielgrzymkowymi, zaczyna się w pobliżu miejskiego zoo, wije się przez gęstwinę do spokojnej świątyni Wat Pha Lat, obok małego wodospadu, a następnie przez las do słynnego Wat Phra That Doi Suthep, jednego z najbardziej czczonych klasztorów na północy, z którego roztacza się panoramiczny widok na całą dolinę.
Również w prowincji Chiang Mai znajduje się spektakularny Doi Luang Chiang DaoTrzeci co do wysokości szczyt w kraju, o wysokości 2.225 metrów, znajduje się na terenie Rezerwatu Przyrody Chiang Dao. Trasa na szczyt, o średnim stopniu trudności i długości około 10,5 km, jest zazwyczaj pokonywana z lokalnym przewodnikiem. Optymalny sezon przypada na okres od listopada do lutego, kiedy grunt jest suchy, a widoki na wapienne góry są wyraźne.
Kolejną perełką tego obszaru jest Szlak przyrodniczy Kew Mae PanDoi Inthanon to okrężny szlak o długości około 3 km, położony na wysokości około 2.200 metrów n.p.m., bardzo blisko szczytu Doi Inthanon, najwyższego szczytu Tajlandii (2.565 m n.p.m.). Trasa prowadzi przez bardzo wilgotny, wiecznie zielony las, przez otwarty fragment wzgórza z zapierającymi dech w piersiach widokami, a następnie przez drzewa. Dostępna jest tylko od listopada do maja, a przewodnik jest obowiązkowy.
Parki narodowe i szlaki poza klasyczną północą
Dla tych, którzy chcą zejść z utartych szlaków, dostępne są górskie parki narodowe rozsiane w innych regionach W prowincji Loei wspomnieliśmy już o Phu Kradueng, prawdziwym klasyku wśród tajskich piechurów, z wymagającym podejściem, rozległym płaskowyżem na szczycie i wieloma punktami widokowymi z widokiem na krajobraz płaskowyżów i klifów.
Dalej na południe, około trzy godziny na północny wschód od Bangkoku, leży Park Narodowy Khao YaiPierwszy park narodowy utworzony w Tajlandii, a obecnie jeden z największych, jest górzysty i porośnięty dżunglą, poprzecinany rzekami i wodospadami. Jest domem dla ponad 3.000 gatunków roślin oraz bogatej fauny, w tym dzikich słoni. Park oferuje kilka oznakowanych szlaków turystycznych, od krótkich spacerów po płaskim terenie, trwających mniej niż godzinę, po całodniowe wędrówki przez dżunglę.
Inną znaną opcją jest Park Narodowy ErawanPołożony w prowincji Kanchanaburi, obszar ten słynie z siedmiu poziomów turkusowych basenów i wodospadów, gdzie kąpiel jest dozwolona. Główny szlak biegnie przez około 2 km od poziomu 1 do poziomu 7 i choć nie jest szczególnie długi, zaleca się noszenie obuwia odpornego na zamoczenie oraz ochronę przed upałem i śliskimi warunkami.
Jeśli podróżujemy w kierunku wybrzeża Morza Andamańskiego, trasa Szlak przyrodniczy Tab Kak Hang NakW pobliżu plaży Tub Kaek w Krabi, ten szlak oferuje średnio trudną, 7-kilometrową wędrówkę w obie strony, która kończy się na szczycie około 500 metrów. Stamtąd można podziwiać wspaniałe widoki na morze, zatokę Phang Nga i strome, porośnięte dżunglą wapienne wzgórza.
Na wybrzeżu Zatoki Tajlandzkiej, na południe od Hua Hin, leży Park Narodowy Sam Roy Yot Kryje mały skarb: jaskinię Phraya Nakhon, dostępną po 3-kilometrowej wędrówce z plaży Bang Pu (lub łącząc rejs łodzią ze wspinaczką). Wewnątrz znajduje się duży otwór, przez który wpada światło, oświetlając mały królewski pawilon i umożliwiając wzrost roślinności poprzez fotosyntezę.
Górzyste wyspy i wysokogórskie szlaki w mniej znanych rejonach
Wśród tajskich wysp jedną z najciekawszych tras do pieszych wędrówek jest Koh ChangLeży na wschodzie kraju, przy granicy z Kambodżą. Jest to druga co do wielkości wyspa w Tajlandii. Jej wnętrze jest bardzo górzyste, ze szczytami sięgającymi około 743 metrów, położoną w niemal nienaruszonym stanie dżunglą, a większość obiektów turystycznych koncentruje się na wybrzeżu.
Ta konfiguracja sprawia, że Dżungla śródlądowa Koh Chang To idealne miejsce na piesze wędrówki i obserwację tropikalnej flory i fauny, z kilkugodzinnymi trasami, które przecinają rzeki, wodospady i punkty widokowe z widokiem na morze. Wiele z tych wycieczek wymaga pewnego wysiłku fizycznego, a w porze deszczowej zaleca się korzystanie z usług lokalnych przewodników, aby uniknąć zgubienia się i poruszania po wyjątkowo śliskich terenach.
Do bardziej dyskretnych, ale wysoko cenionych miejsc dla tajskich piechurów należy Park Narodowy Phu Soi DaoW prowincji Uttaradit, na granicy z Laosem, proponuje się dwudniową wyprawę trekkingową z noclegiem na szczycie w wyposażonych namiotach udostępnionych przez park, w górskim otoczeniu znacznie mniej zatłoczonym niż w innych znanych miejscach.
Wycieczka rozpoczyna się około 630 metrów wysokości Trasa prowadzi do obozowiska położonego na wysokości około 1.633 metrów n.p.m., pokonując łącznie około 1.000 metrów przewyższenia na dystansie około 9 km. Podejście może zająć od 3,5 do 6 godzin, w zależności od tempa, a zejście zazwyczaj zajmuje od 2 do 4 godzin. Trudność fizyczna jest umiarkowana i wymaga odpowiedniej kondycji fizycznej, ale niekoniecznie doświadczenia w alpinizmie.
Biorąc pod uwagę odległość od szczytu, dostępne są dobre udogodnienia: pole namiotowe, prysznice, toalety, dystrybutory wody oraz niewielkie biuro strażnika, gdzie można kupić napoje i proste przekąski. Klimat na wysokości jest łagodny, ze średnią temperaturą około 20°C (minimalną około 15°C i maksymalną około 29°C), co sprawia, że jest to bardzo przyjemne miejsce na nocleg.
Praktyczne wskazówki i podstawowy sprzęt na trekking w Tajlandii
Chociaż wiele tras w Tajlandii nie stwarza większych trudności technicznych, zaleca się dobre przygotowanie. W górzystym, tropikalnym środowisku, Sprzęt robi różnicę pomiędzy przyjemnym spacerem a męczącym, a nawet niebezpiecznym dniem.
Ważne jest, aby mieć obuwie o bardzo dobrej przyczepnościNajlepiej nosić buty trekkingowe lub buty z cholewką, które zapewniają dobrą przyczepność w błocie i korzeniach. W porze deszczowej połączenie gliniastej gleby i opadłych liści zamienia wiele szlaków w prawdziwe lodowiska, dlatego dobra przyczepność podeszwy jest niezbędna.
Musimy również zwrócić szczególną uwagę na nawodnienie i odżywianieWysokie temperatury i wilgotność oznaczają, że pocisz się znacznie bardziej niż w klimacie umiarkowanym, dlatego warto zabrać ze sobą dużo wody i uzupełnić elektrolity. Zabranie lekkich przekąsek (orzechów, suszonych owoców, batonów energetycznych) może okazać się zbawienne, jeśli wędrówka potrwa dłużej niż planowano.
Kolejnym kluczowym elementem jest ochrona przed słońcem i deszczemKrem z wysokim filtrem przeciwsłonecznym, kapelusz lub czapka, okulary przeciwsłoneczne i płaszcz przeciwdeszczowy lub peleryna przeciwdeszczowa na tropikalne ulewy. W porze monsunowej (od maja do października w większości kraju) płaszcz przeciwdeszczowy staje się praktycznie niezbędny.
Nie zapomnij o środek odstraszający owadyPijawki są łatwo dostępne w każdym sklepie 7-Eleven, a jeśli wybierasz się na wędrówkę w porze deszczowej, niezbędna jest jakaś ochrona przed pijawkami (specjalne długie skarpety lub lekkie ochraniacze). Chociaż te zwierzęta nie przenoszą poważnych chorób i zazwyczaj powodują więcej niż niewielki strach, większość ludzi woli unikać ich przyczepionych do kostek.
Wyposażenie podstawowe uzupełniają: laski (lub bambusową laskę zapewnioną przez przewodnika), małą apteczkę na skaleczenia i skręcenia, latarkę, jeśli planujesz spędzić noc w górach lub odwiedzić jaskinie, lekką odzież z długimi rękawami i długimi spodniami, aby chronić się przed ukąszeniami owadów, oraz w pełni naładowany telefon komórkowy, aby móc nawigować i wezwać pomoc w razie potrzeby. W przypadku wędrówek o pewnym stopniu trudności zdecydowanie zaleca się wykupienie ubezpieczenia podróżnego obejmującego wyprawy ekstremalne.
Tajlandia, oglądana tylko z plaż, nie dorównuje w pełni temu, co ma do zaoferowania. górzyste regiony na północy i północnym wschodzie, a także parki narodowe w regionach centralnych i południowychPrzedstawiają kraj pasm górskich, płaskowyżów, lasów deszczowych i górskich wiosek, gdzie czas zdaje się płynąć w innym tempie. Zrozumienie geografii, szacunek dla ekosystemów i zaskoczy Cię mieszanką kultur, festiwali, świątyń i szlaków trekkingowych to najlepszy sposób na delektowanie się tym miejscem, które ma o wiele więcej do zaoferowania, niż sugerują broszury plażowe.
