Ricardo Palma, jedna z najbardziej reprezentatywnych postaci stylu romantycznego z Poezja peruwiańska i latynoamerykańska, jest również uważany za jednego z najlepszych pisarzy hiszpańskojęzycznych XIX wieku.
Ten wieloaspektowy pisarz o orzeźwiającym duchu Był twórcą różnorodnych dzieł obejmujących tak różnorodne gatunki, jak poezja, eseje, kroniki i powieści historyczne. Wśród jego najbardziej znanych dzieł znajdujemy sławę „Tradycje peruwiańskie”, zbiór opowiadań zrodzonych z połączenia kroniki i twórczej interpretacji historii Peru, o czym wspomnimy w dalszej części artykułu.
Kontekst historyczny i literacki Ricardo Palmy
Ricardo Palma urodził się 7 lutego 1833 roku w Limie w Peru, w czasie, gdy wichry niepodległościowe i walki emancypacyjne Ameryki Łacińskiej wywarły silny wpływ na życie polityczne i społeczne nowo powstałych krajów. W w swojej pracy i życiu politycznymTwórczość Palmy odzwierciedla dążenie do ukazania peruwiańskiej historii z perspektywy krytycznej i satyrycznej, nie tracąc przy tym poczucia humoru, które charakteryzuje jego styl literacki. Palma rozpoczął karierę literacką w bardzo młodym wieku, szybko dając się poznać jako pasjonat historii Peru, ale jednocześnie wykazując ogromne zainteresowanie… literackie formy romantyzmu i w liczbach takich jak Wiktor Hugo y George’a Gordona Byronaktórego dzieła odcisnęły piętno na jego stylu. Dzięki temu kulturowemu zapleczu Palma stworzył dzieło literackie, które balansowało między ironią, lokalnymi zwyczajami i ostrą krytyką społeczną – aspekty te wyróżniają się przede wszystkim w jego najsłynniejszym dziele: „Tradycjach peruwiańskich”.
Tradycje peruwiańskie: gatunek i styl
Te „Tradycje peruwiańskie” Stanowią one dzieło literackie o ogromnym znaczeniu nie tylko dla literatury peruwiańskiej, ale dla całej narracji Ameryki Łacińskiej. Po raz pierwszy opublikowane w 1872 roku, a do ostatniego wydania w 1910 roku, Palma zebrał 18 tomów, zawierających ponad 453 opowiadania podzielone na kilka serii. W tych opowieściach Palma łączy tradycję ustną, kronikę historyczną i wyobraźnię, aby opowiedzieć o minionych wydarzeniach w Peru, głównie z czasów wicekrólestwa, ale także z czasów przedhiszpańskich i niepodległościowych. Nowoczesność jego prozy jest uderzająca, podobnie jak jego umiejętność wydobywania humoru nawet z najbardziej dramatycznych momentów oraz zamiłowanie do konstruowania postaci i sytuacji, które stanowią część… Peruwiańska popularna pamięć. To właśnie w Tradycjach Palma ugruntowuje swoją pozycję kronikarza dawnego Peru, a jego historie przenoszą nas zarówno do czasów Inków, czasów kolonialnych, jak i pierwszych lat Republiki, ale zawsze z krytycznej perspektywy i w wielu przypadkach satyryczny.
Powtarzające się motywy w tradycjach peruwiańskich
Tematy poruszane w Tradycje Są one bardzo szerokie i obejmują historie od humorystycznych anegdot po mroczne legendy. W sumie w pracy można wyróżnić trzy duże grupy tematyczne:
- Historie Inków: Te sześć tradycji opowiada historie o Imperium Inków, zawsze koncentrując się na postaciach historycznych i mitologicznych. Przykładem jest „Syn Słońca”, w którym Palma rozwija mit o boskim pochodzeniu Inków.
- Tradycje wicekróla: Z 339 opowieściami jest to najczęstszy temat w jego twórczości. Historie te omawiają wszelkiego rodzaju codzienne wydarzenia w kolonialnej Limie, koncentrując się na upadek moralny i ówczesną politykę. Palma nie waha się w nich ośmieszać władz hiszpańskich, jak na przykład w swojej słynnej tradycji „Don Dimas de la Tijereta”.
- Historie emancypacji i Republiki: Te 43 historie dotyczą wydarzeń, które doprowadziły Peru do uniezależnienia się od Hiszpanii oraz wydarzeń politycznych podczas formowania się Republiki. Tutaj Palma daje nam szeroki przegląd ambicji, zdrad i utopii pierwszych władców republikańskich.
Inne prace Ricardo Palmy
Przez całe życie Ricardo Palma nie tylko poświęcał swoją twórczość „Tradycjom”. Zapuszczał się także w inne gatunki literackie:
- Dzieła poetyckie: Opublikowane w latach 1855–1895 obejmują takie tytuły, jak „Czasowniki i Gerundy”, „A San Martín” (1890) i „Pasionarias” (1870).
- Dramaty i sztuki: Do jego wczesnych dzieł zaliczają się „Rodil” (1851), dramat zniszczony przez autora, oraz „Syn słońca” (1849), inspirowany Imperium Inków.
- Eseje historyczne: Palma zgłębiał także eseje historyczne w takich dziełach jak „Anales de la Inquisición de Lima” (1863).
- Dziennikarstwo: Przez całe życie współpracował z czasopismami i gazetami krajowymi i zagranicznymi, w młodości pełniąc funkcję dyrektora „El Diablo” i „El Burro”.
Ricardo Palma i Biblioteka Narodowa Peru
Jednym z największych osiągnięć Ricardo Palmy była jego praca przy rekonstrukcji Biblioteka Narodowa Peru po jego niemal zniszczeniu podczas wojny na Pacyfiku. W 1884 roku powierzono mu kierowanie instytucją, która ucierpiała zrabowania 10.000 XNUMX woluminów przez najeżdżające wojska chilijskie. Palma, mając skromny budżet, była odpowiedzialna za zbieranie darowizn książkowych z zagranicy, zyskując przydomek „bibliotekarz żebrak”Pełniąc funkcję dyrektora Biblioteki Narodowej do 1912 roku, Palma przekształcił ją w wiodącą instytucję w kraju. Jego praca miała nie tylko fundamentalne znaczenie dla odzyskania utraconego dziedzictwa literackiego, ale także pomogła w nawiązaniu kontaktu Peru z naukowcami i pisarzami z całego świata. Miłość do książek i wytrwałość Ricarda Palmy pozostawiły po sobie dziedzictwo, które przetrwało do dziś. Uniwersytet Ricarda Palmy w Limie jest świadectwem szacunku i podziwu, jakim kraj darzy swoją najwybitniejszą postać. tradycjonalistaRicardo Palma, nawet po swojej śmierci w 1919 r., pozostaje fundamentalną postacią literatury latynoamerykańskiej, zwłaszcza za stworzenie wyjątkowego gatunku, jakim jest literatura „Tradycje peruwiańskie”.